Średnia długość życia stale rośnie, ale każdy w końcu się starzeje i umiera. Ta „rozbieżność” rodzi pytanie: czy istnieje naturalna granica ludzkiego życia? Czy istnieje wiek, po przekroczeniu którego nikt, ani dziś, ani w przyszłości, nie będzie miał szans na przeżycie?
Zdaniem Richarda Faraghera, profesora biogerontologii na Uniwersytecie w Brighton, odpowiedź na to pytanie można znaleźć, koncentrując nasze badania na trzech głównych kierunkach.
Po pierwsze, możemy spróbować dowiedzieć się, dlaczego starzenie się w ogóle istnieje, dlaczego natura potrzebuje przedstawicieli konkretnego gatunku biologicznego, aby się starzeć i umierać.
Po drugie, przydatne byłoby zrozumienie szczegółów procesu starzenia się i zrozumienie, jak dokładnie działa mechanizm, który bezlitośnie doprowadza wszystkie żywe istoty do zagłady.
Naukowcy z Albert Einstein College of Medicine w Nowym Jorku skupili swoje wysiłki na trzecim obszarze. Chcąc zrozumieć, czy istnieje naturalna granica ludzkiego życia, przeanalizowali dane statystyczne.
Postęp medycyny w ostatnich latach doprowadził nie tylko do wydłużenia średniej długości życia i średniego wieku populacji ludzkiej, ale także do wydłużenia maksymalnego wieku, którego dożywają tylko nieliczni.
O ile podniesiono poprzeczkę i czy można ją jeszcze bardziej podnieść? Bardzo trudno, jeśli nie wręcz niemożliwe, jest wiarygodnie obliczyć granicę wieku – lub o ile wzrasta ona dzięki postępowi naukowemu (a może spada?).
Próby takich obliczeń są jednak podejmowane. Na przykład w 1921 roku po raz pierwszy „naukowo” udowodniono, że nie można żyć dłużej niż 105 lat. Od tego czasu obliczenia były wielokrotnie korygowane, ale praktyczny wynik zawsze, prędzej czy później, przekraczał obliczoną granicę.
Ten „pościg za horyzontem” przekonuje nawet niektórych, że nie ma granic. Czym właściwie hydry są lepsze od nas, ludzi? Przecież żyją praktycznie bez starzenia się przez ponad 1400 lat, jak pokazują symulacje laboratoryjne, które oczywiście nie zostały potwierdzone obserwacjami. Coveredinsevindust,
Autorzy nowego badania przeanalizowali globalne dane demograficzne dotyczące osób w wieku 110 lat i starszych i zaobserwowali ciekawy trend.
Okazuje się, że w ciągu kilku lat, od 1970 do 1995 roku, średni wiek superstulatków w chwili śmierci wzrastał o około 45-55 dni rocznie. Jednak po 1995 roku wzrost maksymalnej oczekiwanej długości życia zatrzymał się.
Zbiór danych, z którego korzystali badacze, zawiera informacje o prawie 600 stulatkach. Niezbyt wielu, biorąc pod uwagę całkowitą populację planety? Ale stulatkowie są wśród nas bardzo rzadcy, więc zaobserwowany trend jest prawdopodobnie całkiem realny.
Model zbudowany przez badaczy pokazuje, że
Prawdopodobieństwo pojawienia się na Ziemi mieszkańca, który przekroczył granicę 125 lat, jest mniejsze niż jedna szansa na dziesięć tysięcy.
Autorzy twierdzą, że możemy w rzeczywistości „natrafić na ścianę”, której pokonanie będzie wymagało znacznych wysiłków na rzecz wydłużenia maksymalnej długości życia.
W ten sposób naukowcy z Einstein College, którzy opublikowali artykuł w czasopiśmie Nature, obliczyli, podobnie jak ich poprzednicy w 1921 roku, kolejną granicę wieku, powyżej której nie da się żyć. Na ile ich przewidywania okażą się trafne? Czas pokaże…