KM-SAM II rzeczywiście jest brany pod uwagę jako alternatywa dla systemu Patriot, ale czy Korea Południowa rzeczywiście jest w stanie sprostać zapotrzebowaniu i konkurować z USA pod względem zdolności produkcyjnych?
Niedobór pocisków do systemu rakiet przeciwlotniczych Patriot stał się już katalizatorem aktywniejszej promocji jego konkurentów, przede wszystkim południowokoreańskiego KM-SAM II, znanego również jako Cheongung-II. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego pierwsze udane użycie przeciwko irańskim pociskom balistycznym w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, w związku z czym Katar i Kuwejt rzekomo zamówią te systemy w najbliższej przyszłości.
W połączeniu z faktem, że Arabia Saudyjska i Irak zamówiły już KM-SAM II, ten południowokoreański system obrony powietrznej stanie się niemal tak samo popularny w krajach Zatoki Perskiej, jak sam Patriot. Oprócz krajów arabskich, KM-SAM II mogłyby potencjalnie posiadać również inne kraje na całym świecie. Koreański system obrony powietrznej znajduje się na przykład na liście szwajcarskiego Ministerstwa Obrony, które poszukuje alternatywy dla Patriota.
W tym kontekście nasuwa się zupełnie logiczne pytanie: czy koreańskie zestawy KM-SAM II mogą uchronić przed niedoborem pocisków Patriot? Nawet przy założeniu, że Korea nie dąży do sprzedaży swojej broni Ukrainie, a do zmniejszenia zapotrzebowania na pociski Patriot wśród obecnych i przyszłych użytkowników.
Odpowiedź na to pytanie pomoże znaleźć analityczna publikacja Korea Economic Institute of America, która przedstawia dość ciekawe dane dotyczące zdolności produkcyjnych koreańskiego przemysłu obronnego: firm LIG Nex1, końcowego producenta wszystkich systemów obrony powietrznej i pocisków do nich, a także firmy Hanwha, która odpowiada za wyrzutnie i radary.
Według instytutu, Korea Południowa może produkować nawet osiem baterii rocznie. Kluczowe jest jednak wyprodukowanie pocisków przeciwlotniczych KM-SAM II, których produkcja szacowana jest na ponad 300 sztuk rocznie, choć będzie ona stopniowo rosła. I choć ich cena szacowana jest na trzykrotnie niższą niż MSE od amerykańskiego Lockheed Martin, czyli około 1,6 miliona dolarów za sztukę, to wolumen produkcji tych pocisków w Korei jest o połowę niższy niż w przypadku MSE, które w 2025 roku wyniosło 620 sztuk.
W każdym razie, obecna roczna ilość 300 pocisków KM-SAM II jest już dzielona między ZEA, które mają otrzymać 12 baterii, a Koreę Południową, która planuje 7 baterii. Znamienny jest fakt, że ZEA posiadało jedną lub dwie baterie KM-SAM II w momencie odpierania irańskich ataków balistycznych, ale amunicja do nich bardzo szybko się wyczerpała, ponieważ Korea przekazała ZEA 30 dodatkowych pocisków z własnych rezerw.
W przyszłości liczba działających baterii KM-SAM II zacznie gwałtownie rosnąć. W 2028 roku Arabia Saudyjska otrzyma pierwszą z 10 zamówionych baterii, a nieco później Irak – pierwszą z 8, które zamówiono w 2024 roku.
Inną wartością orientacyjną podaną w publikacji są wydatki na pociski Patriot w krajach Zatoki Perskiej. Przed rozpoczęciem operacji przeciwko Iranowi Arabia Saudyjska posiadała 1800 pocisków przeciwlotniczych, Katar – 1000, a Zjednoczone Emiraty Arabskie – 900. Łączne wydatki na pociski przeciwlotnicze w tych krajach szacuje się na 2775 pocisków przeciwbalistycznych Patriot.
Należy również dodać, że według szacunków Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych (CSIS), Stany Zjednoczone w tym samym okresie użyły od 1060 do 1430 pocisków przeciwbalistycznych Patriot. Amerykańskie systemy obrony powietrznej były używane przez Bahrajn i Kuwejt, a łączna liczba pocisków przeciwbalistycznych Patriot użytych w ciągu 39 dni wynosi prawdopodobnie około 4500-5000.
W tym kontekście obecna produkcja pocisków KM-SAM II, wynosząca 300 sztuk rocznie, wydaje się poniżej wymaganego poziomu i, w razie potrzeby, nie jest w stanie pokryć bieżących potrzeb. Jednocześnie przewiduje się wzrost liczby użytkowników tego systemu, co będzie wymagało bardzo szybkiego zwiększenia skali produkcji koreańskich pocisków przeciwrakietowych. Jeśli to się uda, możemy mówić o pewnym zmniejszeniu zależności wielu krajów od systemu Patriot.
Ale główną cechą jest to, że kraje Zatoki Perskiej, które już zamówiły lub planują zakup koreańskich pocisków KM-SAM II, raczej nie zrezygnują z Patriotów. Najprawdopodobniej będą jednocześnie utrzymywać i kupować amunicję do obu systemów, co nie doprowadzi do zmniejszenia deficytu.