Nie zarejestrowano żadnych zgłoszeń w konkursie ofert na zbycie gmachu przy ul. Długi Targ 41, potocznie zwanego Złotą Kamienicą. Kwota startowa opiewała na 22 mln zł. To była powtórna próba zbycia nieruchomości stanowiącej własność Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.
„W odniesieniu do zorganizowanej procedury przetargowej, której termin składania dokumentów minął w miniony czwartek (12 lutego b.r.), nie nadeszła żadna oferta” – oznajmiła dla PAP rzeczniczka gdyńskiej jednostki edukacyjnej, dr Zuzanna Szwedek-Kwiecińska.
Sprecyzowała, iż zgodnie z obowiązującymi regulacjami, przetarg zakończył się brakiem rozstrzygnięcia i w niedługim czasie uczelnia obwieści o dalszych działaniach.
Pierwszy przetarg ogłoszono dnia 20 marca roku poprzedniego, natomiast ostateczny termin składania zgłoszeń upłynął 16 czerwca roku poprzedniego. Cena początkowa wynosiła wtedy 19,6 mln zł. Jedna z firm wyraziła chęć zakupu, wpłacając zaliczkę w wysokości około 1,9 mln zł, jednak zrezygnowała z zamysłu nabycia nieruchomości i straciła zdeponowaną kwotę. Rzeczniczka uczelni nie wyjawiła nazwy przedsiębiorstwa.
Drugi przetarg dotyczący sprzedaży Złotej Kamienicy ogłoszono w połowie listopada roku poprzedniego. Suma wywoławcza wynosiła 22 mln zł.
W obwieszczeniu poinformowano, że jest to przetarg otwarty na sprzedaż prawa wieczystego użytkowania działki, na której znajduje się budynek biurowo-usługowy zlokalizowany przy ul. Długi Targ 41/42 w Gdańsku, należącej do Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.
Przedmiotem zbycia było prawo wieczystego użytkowania gruntu o obszarze 324 m kw. oraz prawo własności obiektu o powierzchni użytkowej przekraczającej 1345 m kw. Wadium opiewało na 10 proc. ceny startowej, to jest ponad 2,2 mln zł.
Zbycie kamienicy jest powiązane z kolejnymi przedsięwzięciami inwestycyjnymi i zmianami w strukturze uczelni, w tym koncepcjami dotyczącymi wzniesienia siedziby Wydziału Informatyki, a także budową nowego domu studenckiego oraz dalszym rozbudowaniem uczelni.
Złota Kamienica przy Długim Targu 41, zwana również Domem Steffensów i Domem Speimanna, od czasów średniowiecza stanowiła własność bogatych gdańskich mieszczan sprawujących funkcje we władzach miejskich. Uznaje się, że w końcu XV stulecia stała tam parterowa kamienica, prawdopodobnie widoczna na malowidle „Grosz czynszowy” Antona Möllera. Pod koniec XVI wieku jej komnaty były parokrotnie użytkowane w trakcie pobytów króla Zygmunta III Wazy w Gdańsku.
W roku 1601 posiadłość nabył Johann Speimann, który w roku 1609 zlecił Abrahamowi van den Blocke realizację nowej, manierystycznej kamienicy z bogato zdobioną elewacją, ukończonej w roku 1618. W XVIII wieku w przedsionku dodano dodatkowy kantorek i antresolę, a po śmierci Speimanna budynek pozostał w posiadaniu jego spadkobierców. W roku 1786 trafił do familii Steffensów, u której przebywał do roku 1918. Po przejęciu przez miasto, został on połączony z sąsiadującymi kamienicami, odnowiony w latach 1924–1925 i częściowo zaadaptowany na eksponaty muzealne, które uległy zagubieniu w trakcie II wojny światowej. Uszkodzona w roku 1945 kamienica zachowała jednak fasadę, dzięki czemu możliwe było jej odrestaurowanie, a po roku 1952 znajdował się w niej Instytut Morski.(PAP)
pm/ pad/