Obecnie w naszym kraju 20 989 obcokrajowców legitymuje się ważnymi dokumentami pobytowymi wynikającymi z ochrony międzynarodowej. Spośród nich, 3 327 osób posiada status uchodźcy, natomiast 17 662 osoby znajdują się pod ochroną uzupełniającą – przekazała PAP Katarzyna Siwak z Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Manifestacja przed placówką dyplomatyczną Rosji w Warszawie w rocznicę militarnej agresji Moskwy na Ukrainę.
PAP, oprac. qm
Dwudziesty czerwca jest obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Uchodźcy. To święto zostało zainicjowane przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, a jego celem jest uhonorowanie siły i wytrwałości milionów ludzi na całym świecie, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domostw, aby uciec przed konfliktami, przemocą lub prześladowaniami.
Reklama Reklama
Jak poinformował Urząd do Spraw Cudzoziemców, od początku bieżącego roku do 1 czerwca 2026 r. wpłynęło łącznie 2 696 wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Największą grupę osób ubiegających się o ochronę stanowią obywatele Ukrainy – 992 osoby, Białorusi – 816 osób oraz Rosji – 239 osób. Mniej liczne, lecz zauważalne w statystykach grupy cudzoziemców to obywatele Tadżykistanu – 66, Afganistanu – 32, Demokratycznej Republiki Konga – 32 oraz Mołdawii – 31.
Czytaj więcej:
Raporty ekonomiczne Tysiące firm i setki tysięcy działalności. Ukraiński biznes rośnie nad Wisłą
Ukraińcy stanowią nie tylko najliczniejszą grupę pracowników zagranicznych w Polsce, ale również najliczniejszą grupę przedsiębiorców z zagranicy. Dla…
Pro
Wśród osób, które w tym roku objęto wnioskami o przyznanie ochrony międzynarodowej, znajdują się również pięciu obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz po jednym obywatelu Wielkiej Brytanii, Włoch i Izraela.
Malejąca liczba osób ubiegających się o ochronę w Polsce. Najnowsze dane
Urząd do Spraw Cudzoziemców poinformował, że obecnie w Polsce 20 989 cudzoziemców posiada ważne dokumenty pobytowe z tytułu ochrony międzynarodowej. W tej grupie 3 327 osób posiada status uchodźcy, a 17 662 osoby korzystają z ochrony uzupełniającej.
– Statystyki wskazują na wyraźną tendencję spadkową w liczbie składanych wniosków o przyznanie ochrony międzynarodowej. W 2024 roku wnioskami objęto 17 053 osoby, natomiast w 2025 roku liczba ta obniżyła się do 13 232 osób – przekazała Katarzyna Siwak z UdSC.
Dodała, że w ubiegłym roku szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał 3 668 pozytywnych decyzji, z których 311 dotyczyło statusu uchodźcy, a 3 357 ochrony uzupełniającej. W tym samym okresie wydano 3 919 decyzji negatywnych.
Ponad 41 milionów uchodźców na świecie. Ilu z nich trafia do Polski
W najnowszym raporcie Global Trends opublikowanym w czerwcu bieżącego roku, UNHCR podało, że na koniec 2025 r. na świecie przebywało 41,6 mln uchodźców oraz 68,7 mln osób wewnętrznie przesiedlonych. Z kolei 14,7 mln osób powróciło do swoich domów, z czego 4,4 mln to byli uchodźcy, a 10,3 mln to osoby wewnętrznie przesiedlone.
Według raportu UNHCR, ponad 70 proc. uchodźców i innych osób potrzebujących ochrony międzynarodowej pochodziło z Afganistanu, Sudanu Południowego, Sudanu, Syrii, Ukrainy i Wenezueli. Największymi państwami goszczącymi uchodźców w 2025 roku były Kolumbia (2,8 mln), Niemcy (2,7 mln), Turcja (2,4 mln), Uganda (1,9 mln), Iran (1,7 mln), Czad (1,5 mln) i Pakistan (1,3 mln).
Aktualna liczba uchodźców żyjących w Polsce. Dane na Dzień Uchodźcy
Światowy Dzień Uchodźcy został ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 4 grudnia 2000 r. Po raz pierwszy był obchodzony na całym świecie 20 czerwca 2001 r., upamiętniając 50. rocznicę podpisania konwencji z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców. Przed rokiem 2001, 20 czerwca był w niektórych krajach obchodzony jako Dzień Uchodźcy w Afryce.
Zgodnie z definicją konwencji, uchodźcą jest „osoba, która z powodu uzasadnionej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem, i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa, lub która nie posiada żadnego obywatelstwa i znajdując się na skutek podobnych zdarzeń poza państwem swojego dawnego stałego zamieszkania, nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do tego państwa”.