W jaki sposób ukształtowanie terenu w Indiach może wpływać na wybór platformy rakiety balistycznej i dlaczego opcja oparta na kolei jest nadal egzotyczna
We wrześniu 2025 roku Indie z powodzeniem wystrzeliły pocisk balistyczny średniego zasięgu Agni-P, który został umieszczony na platformie kolejowej. Ponieważ Agni-P należy do klasy pocisków balistycznych, natychmiast nasuwa się porównanie z rosyjskim pociskiem Oresznik.
Analogia w tym przypadku nie będzie kompletna: maksymalny zasięg Agni-P wynosi do 2000 kilometrów (w przypadku „Oreshnika” – 5500 kilometrów), a w obu przypadkach mówimy o dwustopniowym pocisku balistycznym na paliwo stałe z głowicą bojową o masie 1500 kilogramów. Znacznie ciekawsze jest jednak pytanie, dlaczego Hindusi zdecydowali się na umieszczenie swojego pocisku balistycznego Agni-P na torach kolejowych i czy taka decyzja trafi do masowej produkcji, biorąc pod uwagę taniość opcji z podwoziem kołowym.
Rozwój indyjskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego został odnotowany przez ekspertów z renomowanego IISS (Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych) w publikacji „Na dobrej drodze: indyjski Agni-Prime oparty na kolei”, dostępnej pod tym linkiem. W skrócie, sedno sprawy jest następujące.
Decyzja o umieszczeniu pocisku balistycznego średniego zasięgu na torach kolejowych w Indiach może być interesująca, przynajmniej biorąc pod uwagę specyfikę terenu tego kraju – przeważają tam tereny górzyste, a jakość sieci drogowej pozostawia wiele do życzenia. Indyjskie linie kolejowe są rozległe, w większości zelektryfikowane, a ich połączenie z siecią kolejową może paradoksalnie zapewnić lepszą mobilność i elastyczność niż wykorzystanie podwozia kołowego dla pocisku balistycznego średniego zasięgu (MRBM).
Na podstawie analizy zdjęć satelitarnych, autorzy projektu IISS zidentyfikowali co najmniej dwa miejsca, w których można by umieścić rakiety Agni-P na torach kolejowych. Pierwsze z nich znajduje się w Dehu, 700 kilometrów od granicy z Pakistanem, a drugie w Missi, niedaleko granicy z Chinami.
Już sam fakt posiadania przez Indie rakiet balistycznych średniego zasięgu z możliwością montażu na torach kolejowych przyciąga uwagę, również dlatego, że przykłady podobnych projektów można policzyć na palcach jednej ręki. Z tej listy jedynym seryjnym egzemplarzem jest radziecki BŻRK „Mołodiec” dla międzykontynentalnego pocisku balistycznego RT-23, a także warto przypomnieć niezrealizowany amerykański projekt kompleksu kolejowego dla międzykontynentalnego pocisku balistycznego LGM-118 Peacekeeper (wycofanego ze służby w 2005 roku).
Chiny rozważały możliwość rozmieszczenia międzykontynentalnych pocisków balistycznych DF-41, lecz w praktyce projekt ten nie został wdrożony.
Korea Północna w 2021 roku przeprowadziła testy montowanej na szynie wyrzutni pocisków balistycznych KN-23. Jednak i ten projekt nie doczekał się dalszego rozwoju.
Iwan Kyryczewski, żołnierz 413. Pułku SBS „Reid”, ekspert Defense Express