Pentagon planuje w najbliższych latach zakupić około 27 tys. tanich pocisków manewrujących, które staną się podstawowym środkiem ataków dalekiego zasięgu. Mają jednak jedną wadę.
Siły Powietrzne USA zaplanowały naprawdę imponujące zamówienie na nowe pociski manewrujące, które mają stać się głównym masowym środkiem rażenia dalekiego zasięgu, a które jednocześnie znacznie różnią się od wcześniej zamawianych. Bo o ile w przeszłości preferowano dość drogie i zaawansowane środki, o tyle teraz preferuje się te tanie i produkowane masowo.
Świadczy o tym projekt budżetu obronnego na rok 2027, na który zwróciła uwagę gazeta Breaking Defense. W projekcie tym zapisano chęć zakupu około 27 tys. pocisków manewrujących z rodziny FAMM, obejmującej produkty trzech różnych producentów: Anduril, CoAspire i Zone 5.
W 2027 roku planuje się przeznaczyć 300 mln dolarów, co pozwoli na zakup 1000 jednostek tych pocisków, w 2028 roku – 5300, w 2029 roku – 5920, w 2030 roku – 7700 i 7990 jednostek w 2031 roku. Całkowity budżet zakupów wynosi 12,6 mld dolarów, czyli około 450 tys. dolarów na jednostkę konwencjonalną w ramach kompleksowego zakupu.
Dla porównania, w tym samym planie zakup głównego pocisku manewrującego AGM-158 JASSM do 2027 r. wynosi 491 jednostek, w 2028 r. – 896, a następnie do 2031 r. – 860, czyli łącznie 7967 jednostek, przy założeniu średniego kosztu jednostkowego wynoszącego 1,77 mln USD za jednostkę konwencjonalną w ramach kompleksowego zakupu.
Defense Express zauważa, że generalnie taka zmiana paradygmatu w kierunku zakupu masowych, tanich pocisków manewrujących jest prawdopodobnie związana z analizą kosztów tradycyjnych środków w wojnie z Iranem. W szczególności, według obliczeń wiarygodnego CSIS, Stany Zjednoczone użyły ponad 850 pocisków Tomahawk i ponad 1000 pocisków JASSM w wojnie z Iranem, co stanowi odpowiednio około 27,5% i 22,7% zasobów.
Sama dokumentacja nie wymienia konkretnych modeli pocisków, które zostaną zakupione. Wspomniano jednak o zamiarze pozyskania wersji o zasięgu 1000 mil – ponad 1800 km. Jednocześnie ogłoszona lista firm jasno wskazuje, o które pociski chodzi.
W szczególności CoAspire jest twórcą pocisku RAACM i jego wersji o zasięgu 1800 km, RAACM-ER, która jest obecnie w fazie rozwoju. Z kolei Zone 5 opracowała i produkuje pocisk AGM-188A Rusty Dagger. Oba te pociski są znane z tego, że powstały w ramach równoległego programu produkcji amunicji eksportowej dla Ukrainy o nazwie ERAM. Oba pociski otrzymały pozwolenie na sprzedaż Ukrainie do 3350 pocisków wraz z wyposażeniem pomocniczym i dodatkowymi usługami za 825 milionów dolarów już w 2025 roku.
Jeśli chodzi o potencjalną ofertę Andurila, to najprawdopodobniej chodzi o Barracudę-500 o zasięgu 900 km. Firma planuje oferować ją nie tylko jako uzbrojenie samolotów, ale także systemów naziemnych. I jest już dostępna specjalna wersja dostosowana do tego celu.
Jednocześnie, taniość pocisków rodziny FAMM została osiągnięta w dość prosty sposób – poprzez redukcję wymiarów i masy głowicy. W szczególności, deklarowana masa głowicy Barracuda-500 wynosi 50 kg, a całkowita masa startowa około 227 kg (500 funtów). Jeśli chodzi o pociski RAACM i Rusty Dagger, informacje o masie głowicy nie zostały ujawnione, ale wymagano, aby również one mieściły się w kategorii wagowej amunicji 500-funtowej, czyli ich masa również mierzona jest w dziesiątkach kilogramów.
Jednak Chiny, widząc obsesję USA na punkcie małych jednostek bojowych, postanowiły po prostu „zabetonować” swoje instalacje wojskowe i obronę przeciwlotniczą.
W imieniu Defense Express zachęcamy do przyłączenia się do zbiórki na to, co działa: „Pojedyncza kolekcja” z „Fundacji Prytula” na drony przechwytujące.
