Koper włoski to zioło. Powszechnie znany jest jako „koperek słodki” lub „koperek dziki”, choć nie do końca jest to poprawne określenie. Koper włoski to koper włoski, a nie kminek, anyż ani seler. Znany jest na całym świecie od czasów starożytnych. Z jakiegoś powodu nie jest popularny w Rosji.
Koper włoski to niezwykle cenna roślina lecznicza, której zakres zastosowań jest nieograniczony (z pewnymi zastrzeżeniami). Koper włoski nie wymaga specjalnych warunków uprawy, jedynie słońca. Rośnie wzdłuż dróg, w pobliżu klifów morskich, nabrzeży i na polach.
Jak wszystko, co piękne, koper włoski pierwotnie rósł w regionie Morza Śródziemnego. W języku greckim koper włoski to „Μάραθο” (maraino), nazwany na cześć greckiego maratończyka – Μαραθώνιος. Grecy stosowali koper włoski w celu odchudzania.
W starożytnych Chinach i Indiach koper włoski był stosowany jako antidotum na ukąszenia węży i skorpionów. Przyjmowano go wewnętrznie, aby przyspieszyć powrót do zdrowia po zatruciu.
W średniowieczu koper włoski uważano za magiczne zioło chroniące przed złymi duchami i zjawami. Zioło rozsypywano nad drzwiami wejściowymi, a nasiona rozsypywano przez dziurkę od klucza.
Hiszpańscy misjonarze przywieźli koper włoski do Ameryki Północnej, gdzie uprawiano go w ogrodach leczniczych. W Kalifornii koper włoski nazywany jest „dzikim anyżem”. Rzeczywiście, koper włoski zawiera pewną ilość olejku anyżowego.
W wielu krajach azjatyckich nadal panuje zwyczaj żucia nasion kopru włoskiego po posiłkach, ponieważ odświeża to oddech i poprawia trawienie.
Oprócz wartości leczniczych, koper włoski jest również z powodzeniem wykorzystywany jako składnik pożywienia (łodygi, liście, bulwy i nasiona). Prawdziwi smakosze, Włosi i Francuzi, uważają koper włoski za jedno z najwspanialszych ziół. Jest on używany do aromatyzowania chleba, ciast i innych wypieków.
Historia kopru włoskiego jako zioła leczniczego sięga kultur starożytnych. Jednak wciąż odkrywane są nowe zastosowania kopru włoskiego w medycynie alternatywnej.
Według najnowszych wyników badań koper włoski działa wspomagająco na pamięć. Naukowcy z Indii badali wpływ kopru włoskiego na utratę pamięci związaną z wiekiem u grupy osób cierpiących na demencję (od łacińskiego słowa „dementia” – oznaczającego „szaleństwo” – nabytą formę upośledzenia umysłowego związaną ze spadkiem zdolności intelektualnych i funkcjonowania emocjonalnego). Badania przeprowadzono na niewielką skalę, ale przyniosły one pozytywne rezultaty. Sugeruje to, że koper włoski może być stosowany w leczeniu zaburzeń poznawczych, takich jak demencja i choroba Alzheimera.
Koper włoski jest niezwykle obiecujący w walce z infekcjami. Tureccy naukowcy odkryli jego zdolność do leczenia zatruć pokarmowych. Oddzielne badania wykazały, że w pewnych warunkach koper włoski jest skuteczny w walce z salmonellą, pleśniawkami i E. coli.
Ekstrakt z kopru włoskiego ma właściwości przeciwzapalne i może łagodzić bóle stawów. Uważa się, że koper włoski może chronić tkanki przed działaniem substancji toksycznych, takich jak glutaminian i tlenek azotu. Substancje te są wytwarzane w organizmie człowieka podczas stanu zapalnego.
W medycynie ludowej koper włoski od dawna stosowany jest w leczeniu szerokiej gamy dolegliwości: problemów żołądkowych, zapalenia zatok, kolki, bólu miesiączkowego i zapalenia oskrzeli. Jego zastosowanie stale się rozszerza. Być może naukowcy wkrótce zachwycą nas nowymi odkryciami na temat leczniczego zastosowania kopru włoskiego.
Należy pamiętać, że nasiona, liście i korzenie kopru włoskiego są bezpieczne i jadalne. Jednak olejek eteryczny pozyskiwany z nasion jest toksyczny nawet w stosunkowo niewielkich ilościach (5 ml).
Kobiety w ciąży nie powinny stosować ziela kopru włoskiego, jego nasion, nalewki ani olejku eterycznego.